เกาะกูด เป็นสถานที่ที่ผมคิดไว้เสมอว่า จะต้องไปกับใครสักคน!
แต่ครั้งนี้ก็มาคนเดียว ผมจึงมักจะตอบคำถามเวลาใครๆถามว่า “ไปเกาะกูดทำไม?”

“ไปปลดทุกข์!” คำตอบกวนๆมึนๆ แต่เป็นเช่นนั้นจริงๆ

การลงทะเลครั้งนี้ คือการก้าวลงเล่นน้ำลำพัง ความทรงจำหลายอย่างจึงตามมา แม้ความจริงไม่มีใครอยู่ข้างๆ บนหาดทรายไม่มีคนเดินตาม มีแต่เสียงลม พักโบกต้น และคลื่นน้ำซัดชายหาด ให้เราเดินย่ำไปตามพื้นทราย

การลงไปเล่นน้ำจึงเป็นเหมือนการกระโจนลงไปแหวกว่ายแบบบ้าบ​ออยู่คนเดียว ลุยคลื่น ดำน้ำ ส่งเสียงไร้สาระ เพียงลำพัง! แล้วก็คิดอะไรได้หลายๆอย่าง…

“การตายโดยไม่มีใครจดจำเรื่องที​่ดีๆของเราได้ เป็นเรื่องน่าสมเพชที่สุดในโลก”​
“การไม่มีงานทำ ก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้ทำงาน”
“อยากจะโทรบอกใครสักคนว่าตอนนี้อยู่ไหนและรู้สึกอย่างไร…”
“ในเมื่อทุกที่ทำงานต้องการคนมีประสบการณ์มาก่อน เราก็ไปหาเองก็ได้”
“ถ้าใครสักคนมาอยู่ข้างๆเราตอนที่อยู่ท่ามกลางทะเลกลางใหญ่ คงจะดี…”
“วันนี้ตกงาน แต่ยังได้พักผ่อน แต่ถ้าได้ทำงานเมื่อไหร่ เราต้องไม่ลืมพักผ่อนแบบนี้”
“เราไม่มีเงิน แต่เรายังมีเวลาเป็นของตัวเอง”
“รักแม่จัง! รักพ่อด้วย รักพี่สาวด้วย …แล้วก็อยากรักใครอีกสักคนด้วย!”

หลายความคิดล่องลอยมา แต่ก็ทำได้แค่คิด แล้วก็ยิ้ม แล้วก็น้ำตาไหล เพียงเท่านั้น!

“ไม่เป็นไร!” บอกตัวเองแบบนั้น

บทสรุปของการลงเล่นน้ำทะเลครั้งนี้ ในท่ามกลางสายน้ำและเกลียวคลื่นที่ซัดมาไม่หยุดหย่อน
ทำให้เข้าใจข้อความที่บอกว่า เราเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ทำให้ปล่อยวางไปได้เยอะ หวังว่าวันข้างหน้า “ผมจะเลิกกลัวและใช้ชีวิตอย่างเ​ป็นธรรมชาติมากขึ้นนะ!”

และสัญญากับตัวเองอย่างเงียบๆไว​้แล้วว่า “หลังจากโต้คลื่นทะเลครั้งนี้ ชีวิตเราต้องดีขึ้น”

…อย่างน้อยๆ ผมก็ขี่มอ’ไซด์ลงเนินชันๆได้ โด​ยเหงื่อไม่แตก แขนไม่ชา ขาไม่สั่น สติยังอยู่ครบ และไม่กลัวล้มจนได้

ปล.ตอนลงเล่นน้ำทะเล นึกถึงเพลง “ฉันคิดไปเป็นชาวเกาะ” ตลอดเวลา ก้องในหู ขนาดน้ำเข้าหู มันก็ยังก้อง วิ้งๆๆๆ…

โลกกว้าง
แต่ก็มีเพียง 24 ชั่วโมงต่อวัน
เรามีเวลาสำรวจโลกในช่วงชีวิตหนึ่งสองหมื่นกว่าวัน
…หรือก็โชคดีก็อาจจะแตะสามหมื่นวัน

ไปเท่าที่ใจอยากไป
ไปเท่าที่ร่างกายยังไว้
“หยุดเดินทางก็อย่าหยุดเรียนรู้จากการเดินทาง”

ความคิดพรั่งพรู
หลังจากเก็บไว้มานาน
ระบายมันออกเสียบ้าง