จันทร์

ยามค่ำคืน
ท้องฟ้ามืดมน
ใครบางคนเดียวดายลำพัง
ทุกสิ่งเงียบสงัด
เสียงลมพัดมาพร้อมความเปลี่ยวเหงา
จิตใจที่ไร้หวัง
เหม่อมองไปยังข้างหน้า
ไม่เห็นสิ่งใด
เห็นแต่เหงาสะท้อนจากแสงจันทร์

บนฟ้า
ความหวังทั้งมวล ก่อเกิดเมื่อเราแหงนมอง
เมื่อไร้คนพูดจา
ไร้สิ่งใดข้างเคียง
ใครคนนั้นจึงอธิษฐาน

ดวงจันทร์ยังส่องแสง
ขอสิ่งใดกันเล่า
ขอความหวังคืนมาดังเก่า
ขอทุกสิ่งจงกลับมาเคียงข้างเราอีกครั้ง

ดวงจันทร์ไม่เคยตอบรับและสัญญาใดๆ
แต่ก็พร้อมจะหลีกไป เพื่อให้ตะวันขึ้นมา

ทุกสรรพสิ่งก่อเกิด
เมื่อตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า
ให้เราได้เห็น
ให้เรายังมีหวัง
ให้เราพร้อมลืมตา

แสงตะวันสาดส่อง
เพราะดวงจันทร์ยอมลาลับไป

กลับมา

ฉันทันสมัย แต่ไร้พลัง
ฉันมีฝัน แล้วใครบ้างสนใจ
ฉันเท่าทันคน ไปเพื่ออะไร
ฉันช้าล้าสมัย เพื่อใครกัน

เพราะฉันยังต้องเจอะเจอคนอีกมากมาย
เรื่องราวทั้งหลายยังมีอีกมากนัก
ฉันยังต้องเจอ
ฉัยยังต้องจำ
ทุกสิ่งเกิดกับฉัน
ทุกวันที่ฉันลืมตา
โชคดีที่ฉันยังหายใจ
โชคร้ายที่ฉันต้องจดจำ

เพราะฉันไม่ใช่กวี
ฉันแค่คนมองเห็นเถ้าธุลี
ได้ยินเสียงลมสีกิ่งไม้
สัมผัสกลิ่นจากไอหญ้า
เหม่อมองกาลเวลาที่ไหลไป
ฉันมีเพียงแค่ไหวพริบปฏิภาณ

เพราะฉันห่างตัวตนไปไกล
ห่างสิ่งที่เข้าใจไปนาน
วันนี้ฉันจึงอาจหาญ
กล้าเดินช้า
และกลับมา

โลกเงียบ

เพราะหวาดกลัวความเงียบ
แค่เพียงไม่กี่นาที
แค่ใครสักคน

…

โลกก็หม่นหมอง…

เรื่องเก่าในปีใหม่

เพราะท้องฟ้ายังผืนเดิม
ถนนเส้นเดิมๆ
เรื่องราวเปลี่ยนไป
แต่อยู่บนสถานที่เดิม

เปลี่ยนเป็นปีใหม่
เรื่องเก่าๆ ก็ยังคงอยู่
แต่ฉันไม่ได้ทิ้ง และก็ไม่ได้เก็บไว้ในใจ
วางไว้ที่ชั้น ดั่งหนังสือที่ทำฉันร้องไห้
เก็บไว้ในกล่อง ดั่งของที่เริ่มเก่าเก็บ

เมื่อไหร่ที่นึกขึ้นได้
ก็จะหยิบมาอ่าน มาพิจารณา
สิ่งใดเกิดจากฉัน ฉันจะปรับตัว
สิ่งใดที่เกิดจากภายนอก ก็ต้องระวังมากขึ้น

ฉันไม่เคยทิ้งสิ่งใด
มีแต่ใครทิ้งมันไป
แม้สิ่งของจะหายไป
แต่ในใจยังจดจำ

สวัสดีปีใหม่

สวัสดีปีใหม่
ขอให้สุขสันต์
ปีเก่าช่างมัน
ก้าวย่างสู่สิ่งดีๆ