หลังจากตกงานมาร่วมๆ 7 เดือน
วันนี้ได้เริ่มต้นงานประจำที่ใหม่แล้ว
ได้ทำงานเอกชน ซึ่งถือว่าเปลี่ยนความรู้สึกและสนามที่ลงมือทำกันเลยทีเดียว (feel & field)
แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณช่วงเวลาที่ไร้งานประจำทำ จนได้วิชาชงกาแฟสดมาเต็มๆ
หวังว่าต่อไปนี้สิ่งดีๆเกิดขึ้นกับชีวิตผมตลอดไป
บุญรักษาครับ

เมื่อวันก่อนผมได้ลงไปเที่ยวเกาะกูดและลงเล่นน้ำทะเลอย่างที่ใจต้องการเสียที หลังจากที่คิดทริปนี้มาตั้งแต่ต้นปี กว่าจะบรรลุจุดหมายที่ตั้งไว้ก็กลางปีไปแล้ว

เกาะกูด เป็นสถานที่ที่ผมคิดไว้เสมอว่า จะต้องไปกับใครสักคน!
แต่ครั้งนี้ก็มาคนเดียว ผมจึงมักจะตอบคำถามเวลาใครๆถามว่า “ไปเกาะกูดทำไม?”

“ไปปลดทุกข์!” คำตอบกวนๆมึนๆ แต่เป็นเช่นนั้นจริงๆ

การลงทะเลครั้งนี้ คือการก้าวลงเล่นน้ำลำพัง ความทรงจำหลายอย่างจึงตามมา แม้ความจริงไม่มีใครอยู่ข้างๆ บนหาดทรายไม่มีคนเดินตาม มีแต่เสียงลม พักโบกต้น และคลื่นน้ำซัดชายหาด ให้เราเดินย่ำไปตามพื้นทราย

การลงไปเล่นน้ำจึงเป็นเหมือนการกระโจนลงไปแหวกว่ายแบบบ้าบ​ออยู่คนเดียว ลุยคลื่น ดำน้ำ ส่งเสียงไร้สาระ เพียงลำพัง! แล้วก็คิดอะไรได้หลายๆอย่าง…

“การตายโดยไม่มีใครจดจำเรื่องที​่ดีๆของเราได้ เป็นเรื่องน่าสมเพชที่สุดในโลก”​
“การไม่มีงานทำ ก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้ทำงาน”
“อยากจะโทรบอกใครสักคนว่าตอนนี้อยู่ไหนและรู้สึกอย่างไร…”
“ในเมื่อทุกที่ทำงานต้องการคนมีประสบการณ์มาก่อน เราก็ไปหาเองก็ได้”
“ถ้าใครสักคนมาอยู่ข้างๆเราตอนที่อยู่ท่ามกลางทะเลกลางใหญ่ คงจะดี…”
“วันนี้ตกงาน แต่ยังได้พักผ่อน แต่ถ้าได้ทำงานเมื่อไหร่ เราต้องไม่ลืมพักผ่อนแบบนี้”
“เราไม่มีเงิน แต่เรายังมีเวลาเป็นของตัวเอง”
“รักแม่จัง! รักพ่อด้วย รักพี่สาวด้วย …แล้วก็อยากรักใครอีกสักคนด้วย!”

หลายความคิดล่องลอยมา แต่ก็ทำได้แค่คิด แล้วก็ยิ้ม แล้วก็น้ำตาไหล เพียงเท่านั้น!

“ไม่เป็นไร!” บอกตัวเองแบบนั้น

บทสรุปของการลงเล่นน้ำทะเลครั้งนี้ ในท่ามกลางสายน้ำและเกลียวคลื่นที่ซัดมาไม่หยุดหย่อน
ทำให้เข้าใจข้อความที่บอกว่า เราเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ทำให้ปล่อยวางไปได้เยอะ หวังว่าวันข้างหน้า “ผมจะเลิกกลัวและใช้ชีวิตอย่างเ​ป็นธรรมชาติมากขึ้นนะ!”

และสัญญากับตัวเองอย่างเงียบๆไว​้แล้วว่า “หลังจากโต้คลื่นทะเลครั้งนี้ ชีวิตเราต้องดีขึ้น”

…อย่างน้อยๆ ผมก็ขี่มอ’ไซด์ลงเนินชันๆได้ โด​ยเหงื่อไม่แตก แขนไม่ชา ขาไม่สั่น สติยังอยู่ครบ และไม่กลัวล้มจนได้

ปล.ตอนลงเล่นน้ำทะเล นึกถึงเพลง “ฉันคิดไปเป็นชาวเกาะ” ตลอดเวลา ก้องในหู ขนาดน้ำเข้าหู มันก็ยังก้อง วิ้งๆๆๆ…

การเดินทาง
ก่อเกิดประสบการณ์
เห็นมุมมองใหม่ๆ
พบคนมากมาย
ให้เราซึมซับ

โลกกว้าง
แต่ก็มีเพียง 24 ชั่วโมงต่อวัน
เรามีเวลาสำรวจโลกในช่วงชีวิตหนึ่งสองหมื่นกว่าวัน
…หรือก็โชคดีก็อาจจะแตะสามหมื่นวัน

ไปเท่าที่ใจอยากไป
ไปเท่าที่ร่างกายยังไว้
“หยุดเดินทางก็อย่าหยุดเรียนรู้จากการเดินทาง”

ปวดหัวชะมัด
เมื่อวานซัดซะเยอะ
ดีที่ยังไม่เลอะเทอะ
แต่ก็เปรอะเปื้อนความมึน

ฝนตกหนัก
หลังจากอัดอั้นมานาน

ความคิดพรั่งพรู
หลังจากเก็บไว้มานาน
ระบายมันออกเสียบ้าง