เจอกันปีหน้า?

วันพุธ 30, ธันวาคม 2009 Toon ใส่ความเห็น

ไม่ค่อยได้เจอกัน
ปีเก่าก็จะผ่านไปแล้ว…

…ไว้เจอกันปีหน้าครับ!

Categories: My Story

เงากระจก(..ยังยิ้ม2)

วันศุกร์ 25, ธันวาคม 2009 Toon ใส่ความเห็น

ความเศร้ายังอยู่
รอยยิ้มหายไป
ไม่ยอมทักทายใคร
“นานเท่าไหร่แล้ว”
เสียงนั้นมาจากไหน?

ฉันอยู่ลำพัง
ในห้องสีเทา
ใบหน้ามีแต่ความเศร้า
และความเหงายังเต็มห้องนอน

“อย่าลืมสิ ว่ายังยิ้มได้”
เสียงนั้นยังย้ำเตือน
คล้ายเสียงของเพื่อนสนิท

“ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ ไม่อยากเศร้าตามตลอดไป”
ใช่…ไม่มีใครอยากที่จะเศร้าซ้ำๆ
หน้าตาหมองคล้ำ
ทำหน้าตาช้ำ ไปตลอดชีวิต

“เธอเคยยิ้ม และฉันก็ยิ้มตอบ”
เสียงจากกระจกบอกเล่า
“ฉันยิ้มให้ โลกเธอก็สดใส”
มองกระจกยามยิ้มแย้ม
วันทั้งวันก็ไร้สิ่งใดทำเราทุกข์ใจได้

“เมื่อไหร่เธอจะยิ้ม เมื่อไหร่ฉันจะยิ้มได้อีก”
เงาในกระจกตัดพ้อ
แม้จะเป็นเงา แต่ก็ไม่อยากทำหน้าเหงาจนวันตาย…

ฉันก็เริ่มคิด…แล้วเมื่อไหร่เราจะยิ้มได้
เงาในกระจกก็ตอบทันใด
“เรายิ้มพร้อมกันไง ทุกสิ่งก็ดีเอง”

Categories: poet

เงายังยิ้ม

วันศุกร์ 25, ธันวาคม 2009 Toon ใส่ความเห็น

ฉันนั่งเหม่อ
ริมแม่น้ำสายเก่า
ค่ำคืนนี้มีแค่แสงจันทร์เป็นเพื่อนยามเหงา
ความเศร้าเข้ามาปกคลุม

ลมเย็นๆ
พัดใบไม้ร่วงหล่น
พื้นน้ำที่เคยนิ่งสงบ
กลับไหวตามคลื่นที่ก่อตัว

ฉันยังเศร้า
กับเรื่องราวเก่าๆ
ความผิดพลาดมากมาย
ความมืดไม่ได้ทำให้ฉันคลายทุกข์ได้เลย

ผิวน้ำเริ่มนิ่ง
ฉันยังเหม่อลอย
ผิวน้ำสะท้อนแสงเดือน
คล้ายคอยบอกบางสิ่งให้เข้าใจ

ฉันมองลงผิวน้ำ
แม้ฉันจะเศร้าแค่ไหน
ภาพสะท้อนคือเงาที่ยังยิ้มได้
แล้วเราจะเศร้าไปเพื่ออะไรกัน

ความมืดมิด
ยังปรากฎชัด
ว่าความหวังยังล่องลอยอยู่ทั่วไป
อย่าท้อใจจนนานเกิน

เพราะทุกครั้งที่ความหวังส่องลงที่ใจเรา…
แม้เราจะเศร้า แต่เงายังยิ้มให้เราเสมอมา

Categories: poet

ไม่แน่นอน

วันพุธ 23, ธันวาคม 2009 Toon ใส่ความเห็น

เพราะโลกใบนี้ไม่มีอะไรแน่นอน
ทุกคนต่างต้องมีชีวิตต่อไป
ต้องสู้เพื่อคนรอบข้าง
ต้องการตามความฝัน
ต้องมีเวลาเพื่อตนเอง

เมื่อเราได้เจอสิ่งใด
แม้เพียงเสี้ยวนาที
แม้เพียงได้พบเจอ
ถ้ารู้สึกดีๆ
ก็ควรเข้าไปมองใกล้ๆ หรือรู้จักสิ่งนั้นให้มากขึ้น

เพราะไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ

Categories: poet

เพียงแก้ว

วันอังคาร 22, ธันวาคม 2009 Toon ใส่ความเห็น

กลิ่นหอมๆ
กลบความทุกข์ทั่วห้อง
ควันจางๆ
จากแก้วใบน้อย
รสชาติเข้มข้นแต่นุ่มลิ้น
ช่วยปลดทิ้งช่วงเวลาอันแสนงัวเงีย

กาแฟเพียงแก้ว
หนังสือเพียงเล่ม
เก้าอี้เพียงตัวเดียว
เปลี่ยนโลกยามเช้าให้ดีขึ้นได้ดั่งจินตนา…

Categories: poet