ชีพจรลงเท้า

เราเดินทางเพื่ออะไร
 เพื่องาน
เพื่อชีวิต
เพื่อความสุข
เพื่อค้นหา
และเพื่อเดินทางต่อ

ได้เดินทางเพียงครั้งก็ยิ่งอยากไป…
ย่ำเดินบนทางที่มากมาย
เยือนถิ่นที่ไม่มีใครรู้จัก
เยี่ยมที่เคยแวะผ่าน
ยลธรรมชาติอย่างชื่นชม

แม้เราไม่ตั้งใจ
ยังไงก็ต้องเดินทาง

ออกมา

ทำแต่งาน
ไม่ห่วงตนเอง
วิ่งไล่เงินตรา
แต่ไร้ชีวิตชีวา

ออกไปหาความสุข
ออกมาเพื่อความสนุก

แล้วการทำงานจะมีชีวิตชีวาขึ้น

แปลก

เดินผ่านตลาด
หยุดตรงที่ร้านดอกไม้
น่าแปลก…
ดอกไม้ธรรมดา แต่ว่าทำให้เราสดชื่น
จนต้องตัดสินใจ
ซื้อดอกไม้มาไว้ในห้องนอน

ไม่รู้ว่าดอกไม้จะอยู่กับเราได้สักกี่วัน
อย่างน้อยๆ วันนี้ได้สดชื่นก็ดีใจ

แค่ไหนกัน

อยู่ที่ไหน ก็อยู่ลำพัง
จะคุยกับใครได้
ไม่ได้ยินเสียงใครๆเลย

ก็เบา ไม่ต้องคิด
อยู่ตัวคนเดียวก็สบายอยู่

แต่เหงา! จะทนได้แค่ไหนกัน?

อยากได้ยิน

อย่า “ขอโทษ” กันอีกเลย
เพราะที่สิ่งที่อยากได้ยิน
คือ “ความจริง” มากกว่าคำขอโทษ