เจอกันปีหน้า?

ไม่ค่อยได้เจอกัน
ปีเก่าก็จะผ่านไปแล้ว…

…ไว้เจอกันปีหน้าครับ!

เงากระจก(..ยังยิ้ม2)

ความเศร้ายังอยู่
รอยยิ้มหายไป
ไม่ยอมทักทายใคร
“นานเท่าไหร่แล้ว”
เสียงนั้นมาจากไหน?

ฉันอยู่ลำพัง
ในห้องสีเทา
ใบหน้ามีแต่ความเศร้า
และความเหงายังเต็มห้องนอน

“อย่าลืมสิ ว่ายังยิ้มได้”
เสียงนั้นยังย้ำเตือน
คล้ายเสียงของเพื่อนสนิท

“ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ ไม่อยากเศร้าตามตลอดไป”
ใช่…ไม่มีใครอยากที่จะเศร้าซ้ำๆ
หน้าตาหมองคล้ำ
ทำหน้าตาช้ำ ไปตลอดชีวิต

“เธอเคยยิ้ม และฉันก็ยิ้มตอบ”
เสียงจากกระจกบอกเล่า
“ฉันยิ้มให้ โลกเธอก็สดใส”
มองกระจกยามยิ้มแย้ม
วันทั้งวันก็ไร้สิ่งใดทำเราทุกข์ใจได้

“เมื่อไหร่เธอจะยิ้ม เมื่อไหร่ฉันจะยิ้มได้อีก”
เงาในกระจกตัดพ้อ
แม้จะเป็นเงา แต่ก็ไม่อยากทำหน้าเหงาจนวันตาย…

ฉันก็เริ่มคิด…แล้วเมื่อไหร่เราจะยิ้มได้
เงาในกระจกก็ตอบทันใด
“เรายิ้มพร้อมกันไง ทุกสิ่งก็ดีเอง”

เงายังยิ้ม

ฉันนั่งเหม่อ
ริมแม่น้ำสายเก่า
ค่ำคืนนี้มีแค่แสงจันทร์เป็นเพื่อนยามเหงา
ความเศร้าเข้ามาปกคลุม

ลมเย็นๆ
พัดใบไม้ร่วงหล่น
พื้นน้ำที่เคยนิ่งสงบ
กลับไหวตามคลื่นที่ก่อตัว

ฉันยังเศร้า
กับเรื่องราวเก่าๆ
ความผิดพลาดมากมาย
ความมืดไม่ได้ทำให้ฉันคลายทุกข์ได้เลย

ผิวน้ำเริ่มนิ่ง
ฉันยังเหม่อลอย
ผิวน้ำสะท้อนแสงเดือน
คล้ายคอยบอกบางสิ่งให้เข้าใจ

ฉันมองลงผิวน้ำ
แม้ฉันจะเศร้าแค่ไหน
ภาพสะท้อนคือเงาที่ยังยิ้มได้
แล้วเราจะเศร้าไปเพื่ออะไรกัน

ความมืดมิด
ยังปรากฎชัด
ว่าความหวังยังล่องลอยอยู่ทั่วไป
อย่าท้อใจจนนานเกิน

เพราะทุกครั้งที่ความหวังส่องลงที่ใจเรา…
แม้เราจะเศร้า แต่เงายังยิ้มให้เราเสมอมา

ไม่แน่นอน

เพราะโลกใบนี้ไม่มีอะไรแน่นอน
ทุกคนต่างต้องมีชีวิตต่อไป
ต้องสู้เพื่อคนรอบข้าง
ต้องการตามความฝัน
ต้องมีเวลาเพื่อตนเอง

เมื่อเราได้เจอสิ่งใด
แม้เพียงเสี้ยวนาที
แม้เพียงได้พบเจอ
ถ้ารู้สึกดีๆ
ก็ควรเข้าไปมองใกล้ๆ หรือรู้จักสิ่งนั้นให้มากขึ้น

เพราะไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ

เพียงแก้ว

กลิ่นหอมๆ
กลบความทุกข์ทั่วห้อง
ควันจางๆ
จากแก้วใบน้อย
รสชาติเข้มข้นแต่นุ่มลิ้น
ช่วยปลดทิ้งช่วงเวลาอันแสนงัวเงีย

กาแฟเพียงแก้ว
หนังสือเพียงเล่ม
เก้าอี้เพียงตัวเดียว
เปลี่ยนโลกยามเช้าให้ดีขึ้นได้ดั่งจินตนา…